HEERE, wees ons genadig, op U hebben wij gewacht. Wees elke morgen hun arm; ja, ons heil in tijd van benauwdheid.
Jesaja 33 vers 2
Wist je dat?
- Het woord voor ‘wachten’ in de Bijbel is Kawah (קָוָה); ‘wachten’ betekent niet achterover gaan zitten en hopen dat er iets komt. Het betekent ‘samenbinden’. Denk daarbij aan het samenvlechten van een touw. Wachten is de tijd nemen om je aan iemand te verbinden.
Beschouwing
Weet me nog goed te herinneren dat we uren in de auto zaten op weg naar onze vakantie bestemming. Althans het leken wel uren. De volgende vraag werd dan ook vaak gesteld aan onze ouders ‘zijn we er bijna?’. Dan stelde onze ouders ons gerust met de woorden: ‘We zijn er bijna’. Wat kan wachten dan toch lang duren.
Vaak heb ik met belangstelling gekeken naar documentaires over opwekkingen door de jaren heen. Een opwekking is een periode waarin veel mensen de weg vinden naar de kerk en Jezus ontmoeten als levende God. Een tijd waarin de hele maatschappij wordt verandert door de aanwezigheid van God.
Elke keer komt dan de slogan ‘wachten op God’ voorbij. Mijn beeld daarbij was dat mensen hun relax stoel meenamen naar de kerk en dan gingen bidden, totdat ze in slaap vielen. Als je dan toch wacht, kun je beter maar gaan slapen. Logisch toch?
Dit was echter niet helemaal juist. Mensen gingen hun eigen zonden belijden en schoonschip maken. Ze begonnen alle verborgen ‘geheimen’ in het licht te brengen. Dit alles met het verlangen om zelf dichter tot God te komen. Dit handelen komt dicht in de buurt van het woord ‘wachten’ wat in de Bijbel gebruikt wordt. Wachten, waarbij je dus niet in slaap valt, maar waarbij je actief bezig gaat om je aan God te verbinden.
Vergelijk het maar met een huwelijk. In het begin lijkt trouwen het einddoel van je relatie. Maar in de praktijk komt het erop neer dat trouwen juist het begin is. Je bent je hele getrouwde leven bezig om je aan je partner te verbinden. Als je trouwt maak je de belofte om samen verder te gaan door het leven. Alle dagen daarna geef je invulling aan deze belofte.
Onze centrale tekst roept ons op om onszelf elke dag aan God te verbinden. Juist in de kleine dingen kunnen we ons aan God verbinden. In dit verband heb ik eens het volgende verhaal gehoord: Er was eens een soldaat die in God geloofde en er een gewoonte van maakte om elke morgen tot God te bidden. Dit deed hij trouw, elke dag. Na een vermoeid jaar van strijd, kwam hij bij zijn ouderlijk huis aan. Tot zijn schrik was heel het dorp verwoest (door de vijand). Hij barstte uit in huilen en kon zijn tranen de hele nacht niet bedwingen. ‘Waarom God?’ was de vraag die hem wakker hield. Totdat het ochtend geworden was en zijn routine hem deed ontwaken uit de roes. Hij bad diezelfde ochtend nog tot de Heer zijn God en stortte zijn hart uit.
De gewoonte van gebed, hielp de soldaat om in een tijd van diepe nood zijn hart op God te richten. Als wij in de kleine alledaagse dingen ons verbinden aan God dan zal (net als bij de soldaat) God onze kracht zijn.
Om over na te denken
Hoe verbind jij je dagelijks aan God?
Vind jij wachten op God lastig?
Welke routines helpen jou om je op God te richten tijdens een drukke week?