U betrad met Uw paarden de zee, de schuimkoppen van grote wateren. Ik hoorde het en mijn buik sidderde. Bij het geluid trilden mijn lippen. Verrotting tastte mijn beenderen aan. Ik sidderde op de plaats waar ik stond. Zeker, ik zal rustig wachten op de dag van de benauwdheid, als die aanbreekt voor het volk dat ons zal aanvallen. Al zal de vijgenboom niet in bloei staan en er geen vrucht aan de wijnstok zijn, al zal de opbrengst van de olijfboom tegenvallen en zullen de velden geen voedsel voortbrengen, al zal het kleinvee uit de kooi verdwenen zijn en er geen rund in de stallen over zijn – ik zal dan toch in de HEERE van vreugde opspringen, mij verheugen in de God van mijn heil. De HEERE Heere is mijn kracht, Hij maakt mijn voeten als die van de hinden, en Hij doet mij treden op mijn hoogten. Voor de koorleider, bij mijn snarenspel.
Habakuk 3: 15 – 19
Wist je dat?
- De Joodse traditie ziet gebed als een dienst van het hart. Gebed wordt beschouwd als het vervullen van het gebod ‘Dien de Heer met geheel uw hart’ (Deut. 11: 13). Zo worden de meeste gebeden hardop uitgesproken of gezongen. Door te zingen worden hartenkreten bekleed met noten zodat ze beleefd kunnen worden.
Beschouwing
Vandaag bidden we mee met de profeet Habakuk (Hab. 1: 2): ‘HEERE, hoelang roep ik om hulp en luistert U niet, roep ik tot U: Geweld! en verlost U niet?’ Stel je voor ‘gebed levert niets op’. Je bidt tot God, maar je weet dat je gebeden niet verhoord zullen worden. Had jij dan nog gebeden? Als God jouw gebeden niet verhoord, ga je dan door met bidden? Of gooi je de handdoek in de ring en probeer je iets anders?
Habakuk is ontsteld over het onrecht wat hij ziet in Juda; maar hij kan er niet bij dat God de Babyloniërs gebruikt om Juda te straffen. Het verbijsterd hem dat God een volk wat slechter is dan Juda kan gebruiken om Juda te leren wat het is om als Gods volk te leven.
Habakuk ging op zijn wachtpost staan en uitkijken totdat God hem zou antwoorden. Het antwoord is misschien niet wat hij gehoopt had. Het oordeel komt eraan (omdat Juda niet wil luisteren naar Gods woorden). De goede ‘oude’ tijd van voorspoed is voorbij. Het slavenjuk komt eraan. Op het moment dat Habakuk geconfronteerd wordt met een antwoord wat hij niet begrijpt komt hij tot de volgende hartenkreet: ‘ik zal dan toch in de HEERE van vreugde opspringen, mij verheugen in de God van mijn heil’. Ook al wordt zijn gebed niet verhoord, hij richt zich in aanbidding tot God en is vol vreugde.
De woorden van Habakuk moeten gezongen worden bij snarenspel. Waarom? Omdat het een gebed was die uit het hart van de profeet voortkwam. Door te zingen kun je emotie in de woorden leggen. Habakuk was een man van emotie die op God bleef wachten. Niet wachten in de vorm van stilzitten. Wachten in de vorm van bidden. Ja, aanbidden! Hij bleef God aanbidden van vreugde ook al waren de omstandigheden zo dat hij zou kunnen klagen. Zijn vreugde was in de God van zijn redding.
Een vraag waarmee we deze beschouwing begonnen waren, wil ik nog eens herhalen: ‘Als God jouw gebeden niet verhoord, ga je dan door met bidden?’ In de tijd van de Bijbel werden goden aanbeden om iets van hen te ontvangen. De goden hadden iets van de mensen nodig (offers) en de mensen hadden iets van de goden nodig (zegen). Het was een samenwerking. Hoe anders is onze Vader in de hemel. Hij heeft niets nodig, maar vindt vreugde in het geven. Als ons gebedsleven gedreven zou worden door het verlangen om te ontvangen dan is er ruimte om te groeien. We kunnen het verlangen om te ontvangen loslaten om onze vreugde in Hem te zoeken.
Vragen is goed, zingen is mooier. We worden aangemoedigd in Gods woord, om al onze verzoeken bij Hem neer te leggen in gebed. Later we er voor waken dat ons gebed daar niet ophoud. Laten we ons gebed omlijsten met het vreugdevol (aan)bidden. Laten we ons gebedsleven vullen met vreugde en dankbaarheid. Dankbaar voor Gods Zoon en voor onze geliefden in ons leven. Dankbaar voor het kleine en het grootte. Bij God valt niets te claimen; want dan ga je ervan uit dat je ergens recht op hebt. Het wonder dat wij in gebed bij God mogen komen komt voort uit genade. Het is een geschenk van Jezus die door Hem betaald is. Het is niet onze plek om te claimen, maar wel om vrolijk te zijn. Want het is ‘goed nieuws’ dat we een God hebben die te benaderen is. Daar word ik vrolijk van!
Om over na te denken
1. Vind je het soms ook moeilijk om te bidden?
2. Helpt zingen jou ook om je op God te richten?
3. Heb je het Bijbelboek Habakuk wel eens gelezen? Misschien leuk om dit (nog) eens te lezen?